Ze względu na Dzień Taty zajęcia były krótsze i po przerwie były występy i sportowe zawody z tatusiami :)

1. Po próbie piosenki sprawdziliśmy, co pamiętamy o Westerplatte.

2. Następnie zapoznaliśmy się z Gdańskiem i jedną z jego legend:

Lwy w Gdańsku są wszędzie. Małe i duże, wyglądające majestatycznie i zabawne. Lwy to symbol miasta, który jest obecny na elewacjach zabytkowych budowli, fontannach, a nawet jako niewielkie i urocze figurki porozstawiane w różnych częściach miasta. Jednak jedna para lwów nad Gdańskim Ratuszem ma wyjątkową historię.
Według legendy, której echa wciąż rozbrzmiewają po gdańskich uliczkach, lwy pojawiły się tutaj już przed wiekami, Ich najsłynniejsze historyczne przedstawienie zdobi wejście do Ratusza Głównego Miasta w Gdańsku.
Wykonał je Daniel Eggert, utalentowany miejski artysta tworzący w kamieniu. Gdańska szkoła kamieniarska była wówczas na najwyższym poziome. Rzeźby Daniela Eggerta były cenione nie tylko w mieście, ale też za granicą. Jego prace można znaleźć nawet w dalekiej Anglii.

Legenda o Lwach Gdańskich
Jednym z ulubionych motywów utalentowanego twórcy były właśnie lwy. Kiedy więc Rada Miejska uchwaliła decyzję o budowie schodów i nowego portalu dla Ratusza, zdecydowano się zatrudnić Mistrza Daniela Eggerta. Ponoć mieszkańcu dowiedziawszy się o tym, nie posiadali się z radości. Jednak wielkie uznanie rodzi też ogromne oczekiwania, a więc Eggert stanął przed sporym wyzwaniem.
Stworzenie herbu na zamówienie zajęło Danielowi Eggertowi wiele dni. Na uroczyste odsłonięcie herbu, który odtąd miał zdobić wejście do Ratusza przyszło wielu mieszkańców miasta. Przybyli młodzi i starsi, bogatsi i biedniejsi. Każdy chciał zobaczyć nową ozdobę Gdańska. Kiedy odsłonięto dzieło Daniela Eggerta, ludzie zaczęli krzyczeć: Skandal! Zbezczeszczono nasz herb!
 
Eggert stworzył herb, w którym lwy nie patrzyły na siebie, lecz lew znajdujący się po lewej stronie spoglądał za siebie. Zdawało się, że trudno będzie to wyjaśnić, że musiała zajść jakaś straszna pomyłka. Wreszcie spomiędzy ludzi wyszedł dawny nauczyciel Daniela, bardzo ceniony kamieniarz, który uciszył rozgorączkowanych ludzi i rzekł:
– Nie zbezczeszczono herbu, przyjrzycie się i zastanówcie. Daniel Eggert, wielki patriota, stworzył herb z lwami patrzącymi w kierunku ukochanej Rzeczpospolitej. Czy nie widzicie, że wypatrują one przyjazdu Króla Stanisława?
Wtedy to ludzie pojęli, że lwy Mistrza Daniela czekają aż przez Bramę Wyżynną wjedzie orszak królewski, który przybędzie pod Ratusz Głównego Miasta, a gdańszczanie będą mogli go hucznie powitać i cieszyć się jego obecnością. Tak o to kończy się Legenda o Lwach Gdańskich. Odtąd wszyscy jeszcze bardziej cenili Daniela Eggerta, ale same lwy nigdy króla się nie doczekały.
Kamienne lwy gdańskie które zrobił Daniel w rzeczywistości patrzą w stronę złotej bramy. Niektórzy twierdzą że o zmroku lwy zdają się ożywać, po czym unoszą głowy i potrząsają grzywami.

2. Zróbcie ćwiczenia:

1. Ćwiczyliśmy piosenkę "Może morze", którą zaśpiewamy na Dzień Taty. Druga zwrotka jeszcze wymaga nauczenia się na pamięć:

Może morze? Może góry?
Może samolotem w chmury?
Może w łodzi? Może w trampkach?
To jest taka może szanta?
 
Może bym i w świat popłynął
Jakąś wielką galeriną
Może chociaż małą łódką
Lub kajakiem tak na krótko
Lecz się trochę wody boję
Pływam tylko tam gdzie boje
Zmoczyłbym choć nogi latem
Ale woda lodowata.
 
Może morze? Może góry?
Może samolotem w chmury?
Może w łodzi? Może w trampkach?
To jest taka może szanta?
 
Próbowałem pływać kraulem
Ale nos o dno otarłem
Nawet chciałem raz delfinem
Lecz kolana miałem sine
Mówią: Pływaj pan grzbietowym
Lecz grzbietowy zbyt służbowy
Umiem tylko pieskiem pływać
Ale wolę zrobić biwak.
 
Może morze? Może góry?
Może samolotem w chmury?
Może w łodzi? Może w trampkach?
To jest taka może szanta?

2. Poznaliśmy na lekcji historię wybuchu drugiej wojny światowej. Obejrzeliśmy fragmenty filmików o bohaterstwie polskich żołnierzy na Westerplatte:

Na Westerplatte, u wejścia do portu gdańskiego znajdowała się Polska Wojskowa Składnica Tranzytowa. Był to symbol polskości w Wolnym Mieście Gdańsku. Prawo do utrzymania straży wojskowej na półwyspie przyznała Polsce 7 grudnia 1925 roku Liga Narodów. Pierwszy oddział wartowniczy pojawił się na Westerplatte w styczniu 1926 roku.
25 sierpnia 1939 roku w godzinach porannych przybył do Gdańska, z kurtuazyjną wizytą, szkolny pancernik Schleswig-Holstein. W rzeczywistości był to dobrze uzbrojony okręt, przygotowany do ataku na Westerplatte.
Początek wojny
O godzinie 4.30 rano 1 września 1939 roku niemiecki pancernik Schleswig-Holstein odcumował od nabrzeża i ruszył w stronę zakola kanału portowego, zwanego Zakrętem Pięciu Gwizdków. Powoli zaczął zbliżać się do Westerplatte. W kwadrans później działa okrętu otworzyły ogień i do szturmu na Wojskową Składnicę Tranzytową ruszyło ponad 3 tysiące niemieckich żołnierzy z morza, lądu i powietrza. O godzinie 4.45 rozpoczęła się II wojna światowa.
Załogą Westerplatte był jeden oddział wartowniczy składający się ze 182 ludzi. Całe uzbrojenie stanowiło 5 wartowni, 1 działo polowe, 2 działka przeciwpancerne i 4 moździerze.
Żołnierze nie byli przygotowani do kilkudniowej walki. Zadaniem załogi, dowodzonej przez mjr. Henryka Sucharskiego, było utrzymać się 12 godzin w walce, dlatego nie zachodziła potrzeba gromadzenia żywności, amunicji i lekarstw. Zapasy wystarczyły na krótko. Od 2 września obroną półwyspu dowodził zastępca majora Sucharskiego, kapitan Franciszek Dąbrowski. W obronie Westerplatte zginęło 16 żołnierzy, a 50 zostało rannych.
Zamiast 12 godzin walczyli 7 dni 
Siódmy dzień walk był dniem ostatecznym. 7 września 1939 zabrakło amunicji, a żołnierze byli skrajnie wyczerpani fizycznie. Major Henryk Sucharski podjął decyzję o kapitulacji. Zdawał sobie sprawę, że dalsza walka przyniosłaby tylko kolejne ofiary.

Uczniowie poznali piękny wiersz:

Pieśń o żołnierzach z Westerplatte. Konstanty_Ildefons_Galczynski
 
Kiedy się wypełniły dni
i przyszło zginąć latem,
prosto do nieba czwórkami szli
żołnierze z Westerplatte.
 
(A lato było piękne tego roku).
 
I tak śpiewali: Ach, to nic,
że tak bolały rany,
bo jakże słodko teraz iść
na te niebiańskie polany.
 
(A na ziemi tego roku było tyle wrzosu na bukiety.)
 
W Gdańsku staliśmy tak jak mur,
gwiżdżąc na szwabską armatę,
teraz wznosimy się wśród chmur,
żołnierze z Westerplatte.
 
I ci, co dobry mają wzrok
i słuch, słyszeli pono,
jak dudnił w chmurach równy krok
Morskiego Batalionu.
 
I śpiew słyszano taki: — By
słoneczny czas wyzyskać,
będziemy grzać się w ciepłe dni
na rajskich wrzosowiskach.
 
Lecz gdy wiatr zimny będzie dął
i smutek krążył światem,
w środek Warszawy spłyniemy w dół,
żołnierze z Westerplatte.

Posłuchaliśmy dwóch wersji muzycznych wiersza:

1. Uczniowie przedstawili swoich wybranych skrzypków:

- muzyka klasyczna: Karol Józef Lipiński, polski Paganini
- muzyka jazzowa: Zbigniew Seifert
- muxyka rap: O.S.T.R.

2. Uczniowie napisali w zeszytach wiersz:

Nie Wiem Kto. Danuta Wawiłow

Pewnego razu Nie Wiem Kto raniutko wstał z pościeli.
Na głowę włożył Nie Wiem Co,
Na nogi włożył Nie Wiem Co,
Do torby włożył Nie Wiem Co -
I tyle go widzieli.
I od tej pory Nie Wiem Jak odnaleźć go na świecie.
I nie wie ryba ani rak,
I nie wie zwierzę ani ptak,
I pewnie wy - nie wiecie?

Poznaliśmy też piosenkę do wiersza - do nauczenia w domu: