1. Poznajemy polską przyrodę i regiony geograficzne. Na tej lekcji rozmawialiśmy o dębach, a przede wszystkim o dębie Bartku z Puszczy Świętokrzyskiej.

Dąb Bartek liczy sobie od 645 do 670 lat, choć według tradycji drzewo ma aż 1200 lat. Pierwsza notatka opisująca dąb ukazała się w 1829 r. w piśmie „Sylwan”, drzewo miało wówczas 14 konarów głównych i 16 bocznych. Obecnie posiada 8 konarów głównych. Pierwsze naukowe badania Bartka i sporządzenie jego „metryki” miało miejsce w 1860 r.
W 1934 r. sąd konkursowy, pod przewodnictwem profesora Władysława Szafera, uznał Bartka za „najokazalsze drzewo w Polsce”. A ze względu na swój sędziwy wiek, w 1954 r. uznany został za pomnik przyrody i objęty ochroną prawną. Drzewo mierzy obecnie 30 metrów wysokości, obwód pnia na wysokości 1,3 m wynosi 9,85 m, a przy ziemi 13,4 m,a średnica korony to ok. 40 metrów.
Do tej pory zrobiono wiele, by ratować Bartka, ale to ciągle za mało, żeby przedłużyć jego istnienie. W I połowie XIX wieku drzewo miało 14 konarów głównych, dziś ma osiem. Grubość żywej tkanki pnia wynosi w różnych miejscach od kilku do kilkunastu centymetrów. Naukowcy obawiają się, że Bartek może po prostu runąć w czasie wiatru, pod ciężarem konarów, dlatego konieczne jest podjęcie dalszych kroków mających na celu utrzymanie go w pionie. Drzewo na pewno nie będzie trwało wiecznie, ale na szczęście zdążyło przekazać swoje geny. Nieopodal rośnie, jego czterdziestoletni potomek, Bartuś. Mimo wielu dramatycznych przeżyć, Dąb Bartek jest nadal drzewem żywym.  Okoliczni mieszkańcy do dziś wierzą w jego opiekuńcze moce. Zgodnie z tradycją nowożeńcy przyjeżdżają do niego, żeby zapewnić sobie małżeńskie szczęście.

Uczniowie obejrzeli legendę o Bartku: