Wigilia

vigilia (łac.)

czuwanie

00:00

Pójdźmy wszyscy do stajenki

Wigilia po staropolsku

Na szczęście, na zdrowie,
na ten Nowy Rok,
Żeby wom się darzyła i mnożyła
przynica i groch,
Żeby wom się darzyło w dworze
i komorze
Na kołeczku i w woreczku,
W każdym kątku po dzieciątku,
Daj Boże żebyście mieli tyle wołków
ile w płocie kołków,
Tyle owiec ile w lesie mrowiec,
A w polu żeby stał snop przy snopie,
Kopa przy kopie,
A gospodarz między kopami,
Jak miesiąc między gwiazdami,
Żeby szedł wóz za wozem do gumna,
Jak pszczoły do ula,
I żebyście byli weseli
jak w niebie anieli.

Starosłowiańskie korzenie wigilijnej symboliki

Zajrzyjcie na strony:

00:00

Wśród nocnej ciszy

00:00

Gdy śliczna Panna

Wieczór wigilijny
Tadeusz Kubiak

Biały obrus lśni na stole,
pod obrusem siano.
Płoną świeczki na choince,
co tu przyszła rano.

Na talerzu kluski z makiem,
karp jak księżyc srebrny.
Zasiadają wokół stołu
dziadek z babcią, krewni.

Już się z sobą podzielili
opłatkiem rodzice.
Już złożyli wszyscy wszystkim
moc serdecznych życzeń.

Kiedy mama się dzieliła
ze mną tym opłatkiem,
miała w oczach łzy, widziałem,
otarła ukradkiem.

Nie wiem, co też mama chciała
szepnąć mi do ucha:
bym na drzewach nie darł spodni,
pani w szkole słuchał…

Niedojrzałych jabłek nie jadł,
butów też nie brudził…
Nagle słyszę, mama szepce:
- Bądź dobry dla ludzi.